عاشقانه

عمار شهید شده بود. نیمه‌های شب بود که امیرالمومنین‌(علیه‌السلام) همینطور که میان کشته شده‌ها قدم‌ میزد، به‌ پیکر او رسید. اشک میریخت و میفرمود: ای مرگ؛ دیگر چقدر تحمل جدایی و دوری دوستان؟! تو که برای دوستان، دوستی باقی نگذاشتی، میبینم که دوستان را  خوب میشناسی، و با دقت آنان را گلچین میکنی...

امروز یه مستند به نام "روایت دیگر"دیدم درباره رهبری ..خیلی جالب و قشنگ بود..پیشنهاد میکنم ببینید

در این اوضاع وانفسا مباش از بی‌تفاوت‌ها تبر بر دوش باید بود در پیکار با بت‌ها...

 امشب سوره جمعه رو میخوندم آیه ۴ میفرماید:ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ﴿۴﴾ خدایا خیلی چشم طمع به فضل تو دارم ...تو دارای فضل بزرگی هستی بقول آقای پناهیان که میگفت میپرسن فضل خدا رو چجوری میتونیم بدست بیاریم؟گفت اگه قانون داشت دیگه فضل نبود عدل بود؛این فضله میفهمی؟...خدایا منو لایق فضلت بدون از فضلت بهم ببخش من هیچی ته کاسه م نیست صفر مطلقم فقط امید به فضل تو دارم

گردون نِگَری ز قدّ‌ِ فرسودهٔ ماست، جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست، دوزخ شَرَری ز رنجِ بیهودهٔ ماست. فردوس دمی زِ وقتِ آسودهٔ ماست خیام

ما دو پیاله ایم که لبریز باده ایم این دو پیا له را به ملک هم نداده ایم تا وقت میکنیم حسینیه می رویم ما سالهاست شیعه ی گریان جاده ایم با هر سلام صبح به آقای بی کفن انگار روبروی حرم ایستاده ایم با رعیتی خانه ی ارباب با وفا احساس میکنیم که ارباب زاده ایم شکر خدا که نان شب ما حسین شد ممنون لطف مادر این خانواده ایم بال ملا ئک است که ما را میاورد یعنی سواره ایم اگر چه پیاده ایم داریم با حسین حسین پیر میشویم خوشحال از این جوانی از دست داده ایم علی اکبر لطیفیان

وقتی آدم در گلزار ادعیه و مناجات ها پا میزاره هر بار شمه ای از زیبایی های فراز های دعاها اون رو مجذوب خودش میکنه..اینقدر تصورشون قشنگه که آدم از ته دل آرزو میکنه که ای کاش الساعه این دعا براش با مرحله اجابت برسه رهبر این شعر اخوان رو میخونن و میگن من این شعر رو خطاب به صحیفه سجادیه و دعای ابوحمزه ثمالی میخونم "ای تکیه گاه و پناه زیباترین لحظه های پرعصمت و پرشکوه تنهایی و خلوت من.. ای شط شیرین پر شوکت من.." من قسمتی مناجات العارفین امام سجاد رو اینجا میزارم که به نظرم به معنای واقعی کلمه معنای وصف العیش نصف العیش هست... "إِلٰهِى فَاجْعَلْنا مِنَ الَّذِينَ تَرَسَّخَتْ أَشْجارُ الشَّوْقِ إِلَيْكَ فِى حَدا...

مادر موسی، چو موسی را به نیل در فکند، از گفتهٔ رب جلیل خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه گفت کای فرزند خرد بی‌گناه گر فراموشت کند لطف خدای چون رهی زین کشتی بی ناخدای گر نیارد ایزد پاکت به یاد آب خاکت را دهد ناگه به باد وحی آمد کاین چه فکر باطل است رهرو ما اینک اندر منزل است پردهٔ شک را برانداز از میان تا ببینی سود کردی یا زیان ما گرفتیم آنچه را انداختی دست حق را دیدی و نشناختی ؟ در تو، تنها عشق و مهر مادری است شیوهٔ ما، عدل و بنده پروری است نیست بازی کار حق، خود را مباز آنچه بردیم از تو، باز آریم باز سطح آب از گاهوارش خوشتر است دایه‌اش سیلاب و موجش مادر است رودها از خود نه طغیان...

يخچال خانه ي ما را که باز کني اگر خالي از هرچيزي هم باشد، محال ممکن است که سيب در ان پيدا نکني! انگار محکوممان کرده اند به سيب خوردن! يا رسم است هرروز سيب بخوريم! هرچند تنها مادرم پايبند اين رسم عجيب است که سيب براي پوست مفيد است. امروز هم کيسه ي دو کيلويي سيب روي کابينت مثل پتک روي سرم فرود امد و شکايت کردم:"اي بابا.. بازم سيب خريدي که! مامان! اينهمه ميوه ي خوب!" بعد يکهو دلم براي سيبها سوخت، يکي از آنها را برداشتم و خوردم تا فکر نکنند ميوه بدي هستند يا خيلي ازشان بدم مي ايد! اخر اصلا تقصير سيبها نبود. اگر سيب ها هم مثله گوجه سبز، ميوه نوبرانه بودند و مارا منتظر ميگذاشتند، شايد حالا کمي بيشتر مورد توجه قرار ميگرفتند و بي صبرانه من...